Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

Mijn boek is gegeerd. Geliefd. Begeerd misschien zelfs. Dat maak ik op uit een mailtje van de uitgever vandaag. Een resem verzendingen aan het journaille is van de aardbol verdwenen. Verduisterd? Verdonkermaand? Verloren? Gepikt? Gestolen? Gejat? In elk geval: het merendeel ervan is zelden of nooit ter bestemming toegekomen.

Op de vrijwilligersdag van de Christelijke Mutualiteiten in Tour & Taxis begin december werd ik met gelijkaardige feiten geconfronteerd. Men zou me daar interviewen naar aanleiding van het boek. Daarna vatte ik post in een standje dat de verdienstelijke naam ‘bibliotheek’ had gekregen. Op de boekenschabben lagen exemplaren van boeken van bekende en minder bekende schrijvers, waaronder wat leesvoer van Yves Leterme en een exemplaar van een hit van Annemie Struyf en haar vriendin, de beroemde fotografe.

Plots zag ik een bejaarde dame mijn boek ter hand nemen. In mijn binnenste ging een juichend mannetje tekeer. Yes! Eindelijk een koper. Maar de dame stak het boek onder de arm en maakte aanstalten om weg te benen. Vreemd, dacht ik. Ik trok aan haar mouw. “Als u het meeneemt, moet u het wel betalen”, zei ik gevat. Ze keek vreemd op. “Betalen? Oh, neen.”, antwoordde ze en met een hupse geste duwde ze het boek in mijn richting. Zoef! Weg! Alsof Merlijn haar eigenhandig in het niets had doen verdwijnen. In de menigte verzwolgen. Later op de dag vernam ik van de organisator dat de boekjes van Yves Leterme danig in de smaak waren gevallen. Allemaal verschwunden. Zoef! Weg! Bejaarde Christelijke Vrijwilligers houden dus van boekjes van Leterme. Ben benieuwd naar het profiel van mijn boekendief.

Enfin. Het gappen van mijn boek mag dan wel een slechte zaak voor de promotie van mijn boek in de media zijn, het is vast en zeker een goede zaak voor de hersenpan van de doorsnee boekenpikker. Plamuur dat gat in je cultuur, scheur ook eens een zending open voor ze haar bestemming bereikt! De Stichting Lezing trommelt zich nu tevreden op de borst: “Iedereen leest!“.