Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

De kroesjes van mijn jongste dochter baren me kopzorgen. Ik, die ervan droomde om een meisje met kroeshaar te hebben, al was het maar om leuke meisjesspullen en -prullen aan te kunnen schaffen en me met allerhande kunstige kapsels (antennekes! yes!) bezig te kunnen houden, zit nu met de handen in het (kroes)haar.

Het zwarte gazonneke, dat ik bij tijd en wijle ‘coupe ontplofte matras‘ noem, is lang, dik, en zit in een mum van tijd in een kluwen. Haarknutselen gebeurt dus alleen wanneer er ruim voldoende tijd vrij is, er een helpende hand in mijn omgeving rondloopt en mijn zenuwen niet al te gespannen staan (voorwaar niet iedere dag!).

Na het wassen, klem ik het frêle meisjeshoofd tussen beide knieën, doe het voorover buigen, deel het op in verschillende “sectoren”, en kam dan ‘terrein per terrein’ uit. Daarvoor heb ik speciaal een glycerine spray aangekocht in een speciaalzaak voor Afrokapsels (ook een evenement om daar te gaan shoppen) samen met een wasmand vol kleurige elastiekjes. Terwijl ik daar zo creatief bezig ben met kroes, uit ons’ Isore jammerlijke kreten, genre: “aow! Mammaaaah!”. Een kroesjesleek zou denken dat ik haar aan het vierendelen ben.

Ten einde raad heb ik Marita gecontacteerd. Marita uit Curaçao kennen jullie al uit het boek. Haar dochter is een meesteres in het knutselen met Afrohaar. Gisteren heeft Sheila op één uurtje tijd het wereldrecord snelfriemelen gebroken met de spoedcoupe ‘Ananas’. Isore tippelt nu parmantig door het huis met een vlechtjeskapsel in de vorm van een ananas, dat uitmondt in enkele sfeervolle krulletjes bovenop. Dat blijft zo één week en dan gaat Sheila opnieuw aan de slag, met échte valse vlechtjes en superwax, nog een uitvinding uit tropische contreien, te koop in de Afrobazaar.

Ik kijk al uit naar vrijdag. Dan zal ik eindelijk verlost zijn van mijn dagelijkse knutselfratsen. Ik denk dat ik me dan zal storten op het macrameeën met zeegras. En gras roept nooit “aow!” terug.