Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

Het was vanmorgen alweer vroeg dag. Ik zou eerst de jongsten naar school brengen en dan met de oudste naar het ziekenhuis gaan. Kunst en vliegwerk zou het worden. Met gestresst gemoed vingen we de tocht aan. Terwijl Younes tegen zijn gamedoos zat te praten (”zit!, pootje geven!”, iets met een virtueel hondje dat je huisdier wordt, die jeugd van tegenwoordig, zo saai!), probeerde ik het nieuws te volgen. We waren halfweg toen het gebeurde. Het licht stond op rood. Er volgde een harde ‘boink’. Ik voelde m’n nek een slag achterwaarts maken. Younes keek me aan alsof ik het vreten van zijn virtuele vriendje had afgepakt. Ik stapte uit en beende slechtgemutst richting achterliggende wagen. Een jong meisje deed het portier open. Ze keek naar me en zei verontschuldigend: “Mijn bril, hij lag op de grond.” In een impuls verzon ik een antwoord: ”Wil je die bril volgende keer op je neus zetten in plaats van op de grond te leggen?” Bleek dat ze met haar hoofd tussen haar benen naar haar bril aan het zoeken was. Voet op het gaspedaal weliswaar. We parkeerden wat verder en regelden de papieren. Ik vroeg me af wat dit voorval te betekenen had. Inderdaad. Er stond wéér geen artikel in de Gazet Van Antwerpen.  Lessons learned: “wie omhoogkijkt, botst niet op zijn voorganger”. En nog: “wie een journalist gelooft, trapt er zelf in.”