Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

De grote meren sputteren tegen. Onze Sauda, één van de geportretteerden afkomstig uit de grote meren-regio wil plots niet meer in de pers. De Gazet Van Antwerpen wilde een stukje uit haar verhaal publiceren maar dat ziet Sauda niet meer zitten. Zoals het een Afrikaanse betaamt, overlaadt ze me eerst met allerlei bedankwoordjes en welkomstzinnetjes wanneer ze me belt. “Hallo, hoe gaat het? Alles goed? Ja, met mij ook. Dank u. Hoe is het met je gezin, je man, je kinderen, ja, ook alles goed? Ja, hier ook. Dank u.” Om dan tot een stomend hoogtepunt te komen: “Erika, ik wil niet in de krant, hoor je dat? Ik had gezegd: “In een boek, dat is okee, maar niet in de krant! Ik wil het niet hoor je me? Het mag niet verschijnen!” Ik kan haar tot bedaren brengen en zeg haar de publicatie te verhinderen. Alhoewel ik het niet begrijp want in de krant komt hetzelfde verhaal als in het boek. Maar ik wil haar vraag respecteren. Ik denk dat Sauda een goede advocaat heeft. Sauda zit nog steeds in haar asielprocedure en kan elk moment een antwoord verwachten. Waarschijnlijk raadde haar raadsman haar aan om elke publiciteit rond haar persoon op dit moment te vermijden. De overheid ziet zo’n publicatie meestal als een negatief element tijdens een procedure. De journaliste van de GVA zal het verhaal van Mercedes ter vervanging publiceren.