Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

Vandaag las ik op het wereldwijde web een stukje dat woordelijk vertelt wat er met je gebeurt als je ooit een boek schrijft, blond bent, jong, een vrouw en af en toe een menselijk wezen op je pad treft. Omdat ik het zo treffend vind, publiceer ik hieronder het eerste stukje. Jullie kunnen daarna hier verder lezen.  

‘Wat doe jij in het dagelijks leven?’, vraagt de taxichauffeur als ik net ben ingestapt. Ik zucht, niet omdat ik geen zin heb om te praten, maar omdat gesprekken over mijn beroep meestal als volgt verlopen: ik zeg dat ik boeken schrijf, waarop mijn gesprekspartner vraagt of dat kinderboeken zijn (want ik ben immers vrouw, jong en blond), gevolgd door de vraag of ik daarvan kan leven (want ik heet geen Kluun) en afgesloten met de opmerking dat ik eens een boek over zijn leven zou moeten schrijven (want jonge, jonge, híj heeft dingen meegemaakt). Ik ben nog nooit een taxichauffeur tegengekomen over wiens leven ik geen boek zou kunnen schrijven of die dat niet zelf van plan was. ‘

Bij deze laat ik weten dat eenieder die van plan is een boek te schrijven, daar best zelf al eens aan begint en mij tot nader order pas contacteert van zodra hij al eens heeft nagedacht waarover het boek zou moeten gaan, of er überhaupt een boek mee te vullen is, en tenslotte nadenkt over de hamvraag: is het de moeite om door een ander te worden gelezen. In de meeste gevallen is dat antwoord immers neen. Weet dus wat je leest, maar vooral: weet wat je zelf beter niet schrijft.