Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

Zo had mijn boek kunnen heten. Dat mijn brein hier niet eerder alarm voor ging slaan. Het is de vertaling van de filmtitel ‘Das Leben der Anderen’ van Florian Henckel von Donnersmarck (what’s in a name). Gisteren gekeken, vandaag voor u geblogd. Een wonderlijk mooie film. De Josse De Pauws, Wim Opbroucken en Patrick Janssensen (waarlijk de Stasi-man lijkt op de burgemeester van Antwerpen) van Duitsland hebben hun beste beentje voorgezet. Verder vallen ook op: het decor, de aankleding van de acteurs en vooral de muziek. Op het einde plengde ik bijna een traan, net zoals velen deden bij E.T. calling home. Bijna, hé! Wat mij bovenal ontroerde was dat het hoofdpersonage Georg Dreyman, gespeeld door Sebastian Koch  in het Duits van de toenmalige DDR werd aangesproken als ‘ein Schriftsteller’. Ontroerend mooi woord ebenzo. Trotzdem kann ich sagen dass ich auch eine Schriftstellerin bin. Nog opmerkelijker was het feit das dezen Schriftsteller met een Wanderer Torpedo alles op schrift stelde. Dus geen Erika, zoals het eerste klavier van mezelf heette. (Wanderer Torpedo vind ik evenmooi als ‘Literaire Tsunami’, een zinspeling van mezelf op de verhaspelingen van een presentatrice van vreemde origine die dit jaar Nationale Gedichtendag verbaal in de greep nam, maar dit terzijde.) By the way, wist u dat ’styliste’ in het Duits ‘Schnitt Assistenz’ is en ‘decoreren’ ‘garderobieren‘ heet daarginds im fremde? Maar nu even ernstig en ik citeer hierbij ene mijnheer van duppen op zijn blog Dupslog geheten: “‘Das Leben der Anderen’ is een typische Europese film, dus niet eendimensionaal ondanks de grijsgroene kleuren, niet rechtlijnig ondanks het beperkte verhaal. Er is weinig beweging en geen spektakel van seks, geweld en bloed. … Europese films spelen zich af in het denken van de toeschouwer, beklijvender dan op het witte doek. En daarin is Henckel von Donnersmarck schitterend en beklemmend geslaagd. Zijn motief – ‘In einem System der Macht ist nichts privat’- gaat niet alleen over het leven van de anderen in het socialistische vaderland, de DDR in 1984. De anderen zijn wijzelf, het leven van de anderen is ons leven, ook vandaag en morgen.” Ik schlisse mich dabei an und jetzt sofort allen dorthin zum kuchen.