Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

Een vriendin van me, en maatje in bange dagen, zegt me tijdens ons gezamelijk bibliotheekbezoek dat ze eenzaam is, vandaag. Niet is, voelt. Ze vertrekt weldra naar het buitenland en vraagt zich af hoe het daar wel zal zijn, elders, in andere oorden, waar de koffie misschien lauw is, de broodjes slap en de bibliotheek waarschijnlijk onbestaande.

Ik zit in bad en denk aan haar. Wat zeg je als je maatje over onbestemde gevoelens praat? Je grapt wat en je meesmuilt. Je prevelt iets over aan de boezem drukken als de tijd er rijp voor is, en verder zap je haastig richting stijlvollere themata.

Ik zit in bad en schrijf in mijn gedachten. Ik schrijf haar dat ik nog net zoals vroeger naar de bib zal trekken, als ze weg is. Daar zal ik mij aan het zicht van bezoekers en baliebedienden onttrekken. Ik zal er naaien. Geduldig, als een Chinese vrouw aan de kant van de weg langs de Zijderoute. Ik zal hoopjes kleren naar het boekenpaleis zeulen. Er de knoop van Zinou’s broek aannaaien, of er het lusje van Isore’s jas repareren. Ik zal er rust vinden in het dichtnaaien van gaatjes in aftandse lakens, terwijl boekenliefhebbers als wriemelende insecten de gang over zullen steken, spiedend vanuit hun ooghoeken naar die vreemde indringer, met naald en draad in de weer.

Ik zal er rust vinden in de stoffige studiezaal, onderwijl met engelengeduld een garendraadje door het oogje van een naald prengend. Ik zal er alle dagen gaatjes naaien, zoals wij samen dialoogjes breiden, hemdjes met grappige borduursels opsmukten en elkaar hielpen bij het duwen van het draadje door het oogje. En soms zou ik me in de vinger prikken, om te voelen hoe (h)echt ze is. De vriendschap.