Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen

Ik zag ze op de trein, de tram, het plein. Ik zag ze vliegen boven onze hoofden. Echt iets voor de maand november. Leesmuizen. Ik wist niet dat het leesmuizen waren. Het was Isore, net één jaar in België, die me op de hoogte bracht. Ze was bang geweest op school. De juf had een verhaaltje voorgelezen. Ze was zo bang geweest dat ze was gaan huilen. Het verhaal ging over muizen. Leesmuizen. “Vleermuizen”, denkt een bezorgde ouder dan. “Leesmuizen”, zegt het kind uit Afrika, dat nog niet alle woordjes heeft ontmoet. Uiteraard krijg ik niet het voordeel van de twijfel. Want de leesmuizen kruisen misschien morgen al mijn pad. Of het uwe. Morgen, 6 november, bieden de Stichting Lezen en de NMBS alle treinreizigers een smakelijk leesboekje aan. Er staan vijf kortverhalen van verschillende auteurs over smaak, lezen en eten in. Smakelijk lezen. Smakelijk lezen de leesmuizen. U hoeft niet bang te zijn. Vijfduizend pendelaars krijgen daar bovendien nog een stukje chocolade bovenop, mét literair citaat. Ik heb het boekje alvast voor u gelezen. Ik genoot het meest van de frikandel van Koubaa. De leesmuis van dienst leerde me ook nog dat de ingelegde augurk het hersenspinsel van een boeddhist is. En dat de evolutie minder toevallig is dan veelal wordt aangenomen. Niet bang zijn. Kom maar eens proeven.